196

نشستهام (دراز کشیده ام) به در نگاه میکنم و هیچ صدایی هم از دریچه در نمیاد خوشبختانه. تو از هیچ راهی قرار نبود برسی ولی باید اعتراف کنم که خیال بودنت دلپذیر بود انصافاً. جوانیم بدون امید پیر شد با شرحی که رفت و نیامدی و کاش احساس دیر شدن بهم دست میداد لااقل. همین