169

قضیه اینه که به مرور دارم خیلی چیزها رو از دست میدم و اینطوری نیست که این از دست دادن ناگهانی باشه، هیچ چیز یهویی اتفاق نمیفته. این چیزها شاید چیزهای کوچیکی باشن مثل شوق و ذوق یه تجربه جدید یا خوندن یه کتاب یا وقت گذروندن با دوستان ( خوشبختانه فیلم دیدن هنوز به این چیزها اضافه نشده ولی میتونم تو دوردست اون رو هم ببینم، هر چیزی قابلیت داره که به این لیست اضافه بشه). شاید از دست دادن عبارت درستی نباشه، چون خودم میذارم که برن، رهاشون میکنم به تدریج و نکته جالب اینه که وقتی میرن دیگه برام مهم نیستن. پروسه کم شدن اهمیت از همون اول شروع میشه انگار و در آخر دیگه هیچی نیست. چیزی هم جایگزین نمیشه. احتمالاً ده سال دیگه واقعاً چیزی نمیمونه. سوال اینه که وقتی که دیگه چیزی نباشه از خودم متنفر خواهم بود یا نه. و البته اون موقع شاید جواب این سوال هم اهمیتی نداشته باشه.