121

و چجوری میشه؟ و اینجوری میشه که میبینی طرف واقعاً یه چیزی هست. واقعاً یه پتانسیلی داره. آدم حسابیه(از اونایی که هنوز خودشون نمیدونن) ، سرش به تنش میارزه. معمولی نیست. فکر میکنی که مثل بقیه نیست. ولی بعدش گند میزنه به همه فرضیات. بعدش میفهمی که اون هم خودش رو نابود میکنه واسه یه آشغال. واسه یه آشغال به دردنخور. حالا این آشغال به دردنخور یا به وضوح یه آشغال به دردنخوره یا ادای یه آشغال به دردبخور رو درمیاره، در حالی که آشغال به دردنخوری بیش نیست.

مسئله اینجاست که وقتی دو طرف هر دو آشغالهایِ به دردنخور باشن، آدم ککش هم نمیگزه (هر چند حق حالت تهوع گرفتن رو واسه خودش محفوظ میدونه) ولی وقتی میبینی که حتی کسایی که سرشون به تنشون میارزه هم در آرزوی وصال یه آشغال به دردنخور هستن، کفری میشی.

چشمات رو باز کن و یه آشغال به دردبخور واسه خودت پیدا کن. میدونم پیدا کردنشون آسون نیست ولی میتونی خودت رو بمالی به درختی چیزی "این دِ مینتایم".