انتظار زیادی نیست. اصلاً انتظار نیست اگه راستش رو بخوای. اینکه یکم حالم بهتر باشه، انتظار زیادی نیست واقعاً.

همکارانم آدمهای خوبی هستند. ما زمان زیادی را در روز با هم میگذرانیم ولی من زیاد با آنها حرف نمیزنم. موقع صحبت کردن هم به چشمهایشان نگاه نمیکنم. معمولاً پایین و یا اندکی به سمت راست یا چپ را. و یا ادامه مطلب

و البته که مادر و پدر من میدونستن که قرار نیست با تولد من اتفاق خاصی بیفته ولی در هر حال خواستن ( نمیدونم واقعاً خواستن یا نه) و شد و البته که نمیشه ازشون پرسید «چرا؟» چون اینجور سوالها، سوالهای امیدادامه مطلب

مطمئناً معجزهای رخ نخواهد داد. اصلأ معجزه داستان را بچه گانه و لوس میکند. مثل قصههای چارلز دیکنز. گویا بهتر است که خواستهای نداشته باشیم. خواستههای بزرگ و معجزه گونه محقق نخواهند شد. خواستههای کادامه مطلب

در بعدازظهر یک روز تعطیل که صبحش رو با نهایت سخاوتمندی در خواب و در خوردن صبحانه شروع کردم و کلی هم برنامه ریختم که چطوری کارهای عقب افتادهام رو انجام بدم، چکار کردم؟ بله، درسته. یکی از فیلمهایی رو کادامه مطلب

چنگ میزنم به در و دیوار که سرپا بمونم. شاید در ظاهر اثری از این تلاش طاقت فرسا دیده نشه ( میگن به وضوح دیده میشه) ولی انصافاً دارم پاره میشم. از درون، از بیرون، از همه طرف. چرا باید متحمل اینهمه فشار باشم؟ آیا واقعاً متحمل اونهمه فشار هستم یا دوست دارم خودمو متحمل اونهمه فشار نشون بدم؟ و اینکه حتی اگه متحمل فشاری نباشم ( بله، شورش ( در واقع یه کلمه دیگه تو ذهنمه ولی محیط فرهنگیه) رو در خواهم آورد) آیا چیزی تغییر خواهد کرد؟ و یا حتی اگر چیزی تغییر کنه که چی بشه؟ و شاید فقط چرا اون شالوارو نپوشیدی؟

یه مواقعی دوست دارم فیلمهای نه خیلی خوب ببینم. فیلمهای نه خیلی خوب فیلمهایی هستن که قبل از اینکه انتخابشون کنم واسه دیدن هم میدونم قرار نیست از دیدنشون شگفت زده بشم و اغلب چیزهایی به غیر از خود فیلم (ادامه مطلب

کروکودیل درونم نحیف و لاغر یه جا کنار رودخونه دراز کشیده، بی حرکت. هر از گاهی برای اینکه نشون بده زندهاس هنوز، برای اینکه زنده بمونه هنوز، پوزهشو فرو میکنه توی آب، بلکه جریان رودخونه قورباغهای، ماهی مردهای، آت و آشغالی چیزی نصیبش کنه.

پس از یک هاراکیری وبلاگی، دیدم که اینطوری (اونطوری در واقع) نمیشه. پس بخیه زده و باز ایستادم.

من در اینجا اعلام میکنم که هیچ عیبی ندارد. خجالت نکشید. با من تکرار کنید: ما تنبلیم، ما بی هدفیم، ما تن لش هستیم و اهمیتی هم نمیدهیم. ما حقیقت مرموز اجتماع هستیم، بستری که هر تمدن شایستهای روی آن بنادامه مطلب

یه عده با واقعیت رو به رو میشن، بعضیا باهاش کنار میان، به واقعیت سقوط میکنن، باهاش برخورد میکنن یا ازش فرار میکنن حتی. اما هیچ کدوم از اینها برای من مصداق نداره. واقعیت به صورت مداوم خودشو در من فرو میکنه و نکته اینجاست که قطرش هم پیوسته افزایش پیدا میکنه.

قرار بود فقط یک حرف از حروف الفبا باشم. قرار بود فقط یک حرف از حروف الفبا باشم؟

حرفهایش آنقدر قبیح و بیشرمانه بودند که مرغان دریایی ( که اتفاقاً خیلی هم پایبند اصول اخلاقی نیستند) سرشان را از شرم پایین انداخته بودند.

Enter Sandman (Live at The Masonic, San Francisco, CA - November 3rd, 2018)

حس میکنم همه چیز رو گفتم (گفتهام). به معنای واقعی کلمه چیزی نمونده. نمیدونم اگه یه سری چیزها رو تجربه کرده بودم یا به بعضی چیزها رسیده بودم باز هم همین حس رو داشتم یا نه. نمیتونم درک کنم که انگیزه ادامه مطلب