و چجوری میشه؟ و اینجوری میشه که میبینی طرف واقعاً یه چیزی هست. واقعاً یه پتانسیلی داره. آدم حسابیه(از اونایی که هنوز خودشون نمیدونن) ، سرش به تنش میارزه. معمولی نیست. فکر میکنی که مثل بقیه نیست. ولی بعدش گند میزنه به همه فرضیات. بعدش میفهمی که اون هم خودش رو نابود میکنه واسه یه آشغال. واسه یه آشغال

- خیلی حسِ خوبیه وقتی پرستار میگه بیا بچه ات رو ببین، مگه نه؟ + من که هیچ حسی نداشتم.

_ سعی کن هیچوقت چیزی ننویسی که در انتهاش بشه گفت به تخمم. + جمع کن بابا، واسه من تیریپِ سخنِ بزرگان ورندار. خودِ الاغت بیستوچاری داری از همین مزخرفات میخونی و « در انتهاش» میگی به تخمم. _ حالا یه بارم ما خواستیم یه چیزی بگیما. اولاً که نوشتن چه ربطی داره به خوندن. دوماً همون اولاً دوباره. + نمیدونم....

- چرا آهنگو قطع کردی؟ + میخوام یه چیزی بگم - بگو + ما همه میمیریم - خب + واقعاً ما همه میمیریم - خب آره، ما همه میمیریم، که چی حالا؟ + هیچی دوباره صدای آهنگ را زیاد میکند و به کامیونی که از لاین مخالف میآید خیره میشود.

خوشبختی یعنی یکی باشه این آهنگو باهاش بخونی (البته من به نیمی از خوشبختی قانعم) Ariel_Anathema

Wherever I May Roam_Metallica

چقدر این آهنگو گربه های سرکوچه دوست دارن Cant't Help Falling in Love_Elvis Presley

یه صحنه چندش آور از یه فیلم دوزاری و واقعاً بی ارزش چند وقتیه که موقع غذا خوردن میاد جلو چشمم و این لذت رو ( لذت چندانی هم در کار نیست البته)، نابود میکنه. آخه چرا باید یه همچین صحنه ای تو یه فیلم باشه. (البته آگاه باشید که سوال "که چی" همچنان در ذهنم هست و نمیدونم باهاش چیکار کنم و البته شما هم میت...

Fragile_Sting

People Who Oughta Be Killed: Self-Help Books- George Carlin

Hurt_Christina Aguilera

با هم سینما میرفتیم. با هم آهنگ گوش میدادیم، تو لپ تاپ زاقارتت فیلم میدیدیم. ولخرجی میکردیم، با اینکه میدونستیم بعدش باید بدبختی بکشیم. تو سگدونی ای که اجاره کرده بودی شبهای زمستون سگ لرز میزدیم. ظرفهای غذا رو هم تلنبار میشدن، لباسها و وسایل همه جا پخش و پلا بودن ولی به یه ورمون هم نبود. رو دیوار عک...

KRAMER (moving back to the other side of the booth): You're wasting your life. GEORGE: I am not! What you call wasting, I call living! I'm living my life! KRAMER: O.K., like what? No, tell me! Do you have a job? GEORGE: No. KRAMER: You got money? GEORGE: No. KRAMER: Do you have a woman? GEORGE: No. ...

و جانورانِ انساننمایی وجود دارند که هیچگاه مسئولیت کارهای خود را به عهده نمیگیرند و همه مشکلاتشان را، چه کوچک و چه بزرگ، از چشم دیگران میبینند و هر کسی را مقصر میدانند جز خودشان. غرِ فراوان میزنند و کاری نمیکنند مگر بر هم زدن آرامشِ هر جایِ آرامی. اوفِ ابدی بر آنها باد.